غرض از کون و مکان گر رخ جانانه نبود
مسجد و میکده و کعبه و بتخانه نبود

گامی از صومعه تا دیر مغان بود، ولی
زاهد صومعه را، همت مردانه نبود

منزل یار اگر شد دل ما نیست عجب
گنج را جای به جز گوشه ویرانه نبود

دل ز می سرخوش و غافل که در آن نرگس مست
حالتی بود، که درباده مستانه نبود

سوخت پروانه صفت جان به ره دوست، هما
شمع را آگهی از سوزش پروانه نبود

در عشق هیچ مرحله جای درنگ نیست

بشتان زان که عرصه امید تنگ نیست

طفلان شهر بی خبرند از جنون ما

یا این جنون هنوز سزاوار سنگ نیست

دارد به رفتن از سر بالین من شتاب

ای جان بر لب آمده، جای درنگ نیست

دلتنگ نیست کس اگرش دوست در دل است

در منزلی که شاد زند خیمه تنگ نیست

اگر دیدی در کنارت انسانی صبوری است که همیشه بدی های تو را با خوبی پاسخ میدهد، با آنکه می داند به او خیانت می کنی به تو خیانت نمی کند، با آنکه می داند به او حسادت می کنی و حسادت نمی کند، و با آنکه می بیند بازگو نمیکند، و همیشه در نهان و عیان حمایتت می کند و تو ناجوانمردانه از او انتقام خوبی هایش را می گیری به گمان آنکه او ضعیف است و قدرت انتقام ندارد... بترس که انسان صبور و بردبار دیر به خشم می آید ولی اگر به خشم آمد همانند آتشفشانی است که سردی ندارد همانطور که امیرمومنان علی علیه السلام می فرماید: اعوذ بالله من غضب الحلیم ، خدایا از از خشم انسان بردبار به تو پناه می برم.

از خطای جوانمردان در گذرید که هر گاه جوانمردی می لغزد خدای است که زیر بازوی او را می گیرد و او را از زمین بلند می کند. (حضرت علی (ع))

میلاد پیامبر رحمت عصاره هستی و آفرینش و یگانه ستاره آسمان عشق به خدا بر همه دلدادگان به معبود مبارک و میمون باد

گر در ره شهوت و هوا خواهی رفت
ازمن خبرت که بینوا خواهی رفت
بنگر به کجایی ز کجا آمده ای
می دادن که چه می کنی کجا خواهی رفت

******

عیب است بزرگ بر کشیدن خود را
و ز جمله خلق برگزیدن خود را
از مردمک دیده بباید آموخت
دیدن همه کس را و ندیدن خود را

بیا بیا که نسیم بهار می گذرد
بیا که گل ز رخت شرمسار می گردد
بیا که وقت بهار است و موسم شادی
مدار منتظرم وقت کار می گذرد

اگر روزی در کوچه های تنهایی خود راه می سپردی و تمام خاطره هایت را مرور می کردی، هرگز از شکست ها ناامید نشو که در زندگی شکست وجود ندارد، شکست عدم پیروزی نیست بلکه تاخیر در پیروزی است و از پیروزی ها مغرور نشو که پیروزی با ناجوانمردی بسی تلختر از شکست و نابودی است

از امروز قصد دارم هر روز یک شاعر را یادی کنم و از او بنگارم:

صائب تبریزی

نام او میرزا محمد علی ، محل تولدش اصفهان بوده است صائب در دودمانی اصیل پرورش یافته است و طبق رفتار شعرای آن زمان به هندوستان رفت، در دربار شاه جهان سلطان مقتدر هندوستان بار انداخت. در سال ۱۰۴۲ به اتفاق ظفر خان به کشمیر فت و از آنجا به ایران بازگشت و در شهر اصفهان سکونت گزید.
بعد از ورود به ایران به منصب ملک الشعرایی شاه عباس ثانی ملقب گردید. در زمان پیری در باغ تکیه که متعلق به خود او بود اقامت داشت و همواره عده ای از ارباب دانش با او بودند.
سن وی را ۶۵ سال تا ۷۱ سال نوشته اند. و در تاریخ ۱۰۸۱ در اصفهان بدرود حیات گفت ودر باغ تکیه کنار زاینده رود به آرامگاه ابدی خویش بار انداخت بر سنگ مزار او چنین نوشته اند:

در هیچ پرده نیست نباشد نوای تو
عالم پر است از تو خالیست جای تو
هر چند کائنات گدای در تواند
هیچ آفریده نیست که داند سرای تو
غیر از نیاز و عجز، که در کشور تو نیست
این مشت خاک تیره چه دارد سزای تو
صائب چو ذره است و چه دارد فدا کند؟
ای صد هزار جان مقدس، فدای تو

و حال شعری از آن شاعر جاودانه:

ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم
از دفتر جهان، ورق باد برده ایم
چون سرو تازه روی در این بوستان سرای
در راه سرد وگرم جهان پا فشرده ایم
نزدیک تر، ز پرده چشم است از نگاه
راهی که ما به کعبه مقصوده برده ایم
رقص فلک ز جوش نشاط درون ماست
چون خون مرده، گر چه به ظاهر فسرده ایم
......

ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم

از دفتر جهان ورق باد برده ایم

چون سر تازه روی درین بوستان سرای

در راه سرد و گرم جهان پا فشرده ایم

نزدیک تر ز پرده چشم است از نگاه

راهی که ما به کعبه مقصود برده ایم

رقص فلک ز جوش نشاط درون ماست

چون خون مرده گر چه به ظاهر فسرده ایم

از صبح پرده سوز خدایا نگاهدار

این رازها، که ما به دل شب سپرده ایم

مجنون به ریگ بادیه غم های دل شمرد

با عقده های دل، غم خود شمرده ایم

امام باقر (ع):

اگر به تو ستم کردند تو ستم مکن و اگر به تو خیانت کردند تو خیانت مکن.

طومار درد و داغ عزیزان رفته است

این مهلتی که عمر عزیز است، نام او

****

در چشم پاک بین نبود رسم امتیاز

در آفتاب، سایه شاه و گدا یکیست

*****

مرا به روز قیامت، غمی که هست این است

که روی مردم دنیا دوباره باید دید

*****

پر در مقام تجربه دوستان مباش

صائب، که زود بی کس و بی یار می شوی

از بزم جهان باده گساران همه رفتند

ما با که نشینیم که یاران همه رفتند

نی کوهکن بی سر و پا ماند و نه مجنون

از کوی جنون، سلسله داران همه رفتند

زین باغ شهیدان تو با گریه جانسوز

ماتمزده چون ابر بهاران همه رفتند

از دست غمت، بی سر و پایان همه مردند

با داغ وفا، بی سر و پایان همه مردند

مهی که بی تو برآید به ابر پنهان باد

گلی که بی تو بروید به خاک یکسان باد

درین بهار، اگر سبزه از زمین بدمد

چو خط سبز تو در خاک تیره پنهان باد

اگر نه لاله به داغ تو سر زند از کوه

لباس زندگیش، چاک تا دامن باد

و گر نه سنبل از این تعزیت سیه پوشد

چو روزگار من آشفته و پریشان باد

پیری رسید و مستی طبع جوان گذشت

تاب تن از تحمل رطل گران گذشت

وضع زمانه قابل دیدن دوبار نیست

رو پس نکرد هر که از این خاکدان گذشت

طبعی به هم رسان که بسازی به عالمی

یا همتی که از سر عالم توان گذشت

مضمون سرنوشت دو عالم جز این نبود

آن سر که خاک راه شد از آسمان گذشت

بی دیده راه اگر نتوان رفت پس چرا

چشم از جهان چو بستی از آن می توان گذشت؟

بد نامی حیات دو روزی نبود بیش

آن هم کلیم با تو بگویم چسان گذشت

یک روز صرف بستن دل شد به این و آن

روز دگر به کندن دل زین و زان گذشت

عید سعید نوروز ، شکوفایی طبیعت همراه با شکوفایی روح و جان انسانهای آزاده جهان مبارک و میمون باد.