گویند مرا چو زاد مادر
پستان به دهان گرفتن آموخت

دستم بگرفت و پا به پا برد
تا شیوه راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف برزبانم
بنهاد و به من سخن گفتن آموخت

شبها بر گاهواره من
بیدار نشست و خفتن آموخت

چون هستی من ز هستی اوست
تا هستم و هست دارمش دوست

بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید

بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت